Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Winterverhaal voor kleuters: sporen van de vos in de sneeuw
3 min lezen
Toen Yusuf wakker werd, was alles anders.
De tuin was wit. Het dak van het schuurtje was wit. Zelfs de vuilnisbak had een witte muts op.
"Sneeuw!" riep Yusuf. "Mama, het heeft gesneeuwd!"
Hij trok zijn laarzen aan over zijn pyjama. Mama trok een dikke trui over zijn hoofd. En toen gingen ze naar buiten.
Sporen
Krak, deed de sneeuw onder Yusufs laarzen. Krak, krak.
Achter hem kwamen voetstappen in de sneeuw. Grote laarzenstappen.
"Kijk," zei mama. "Dat zijn jouw sporen."
Yusuf draaide zich om. Hij lachte. Toen zag hij nog iets. Andere sporen. Kleine sporen, in een lange, rechte lijn. Pootje, pootje, pootje.
"Mama," fluisterde Yusuf. "Wie heeft hier gelopen?"
Is het de kat?
"Zullen we ze volgen?" vroeg mama.
Ze volgden de sporen. Langs de zandbak. Langs de wasdraad.
"Is het de kat van de buren?" vroeg Yusuf.
Mama bukte zich. "Nee," zei ze. "Een kat heeft kleinere pootjes. En kijk: hier zie je de nageltjes."
Is het een hond?
Ze volgden de sporen verder. Langs de struiken. Langs de vijver.
"Is het een hond?" vroeg Yusuf.
"Bijna," zei mama. "Een hond loopt kriskras. Snuffelt hier, snuffelt daar. Maar deze sporen gaan mooi rechtdoor, als een kralensnoer."
Yusuf dacht heel hard na.
Wie dan?
De sporen gingen naar het hek achteraan de tuin. Onder het hek door. En toen het weiland in, naar het bosje.
Bij het hek lag iets in de sneeuw. Een beetje rossig haar. Oranje en zacht.
Yusuf pakte het voorzichtig op. "Oranje," zei hij. "Wie is er oranje?"
Mama glimlachte. "Wie is oranje, heeft een witte buik, een lange pluimstaart, en loopt 's nachts heel stil door de tuin?"
Yusufs ogen werden groot.
"De vos!" fluisterde hij.
Daar!
En net op dat moment, heel ver weg aan de rand van het bosje, bewoog er iets.
Iets oranjes. Met een lange staart. Het stond even stil en keek over de witte wei.
Naar Yusuf.
Yusuf hield zijn adem in. Mama ook.
Toen draaide de vos zich om. En met een paar zachte sprongen was hij verdwenen tussen de bomen.
Een geheimpje
"Mama," fluisterde Yusuf. "De vos was in onze tuin. Vannacht. Toen ik sliep."
"Ja," zei mama. "Er gebeuren 's nachts heel veel dingen terwijl jij slaapt."
Ze gingen terug naar binnen. Yusuf legde het plukje oranje haar op de vensterbank. Naast zijn steentjes en zijn mooiste dennenappel.
's Avonds, toen hij in bed lag, keek hij nog even door het raam naar de witte tuin.
"Welterusten, vos," zei hij. "Kom je morgen weer?"
En buiten, in het donker, viel er nog wat sneeuw. Zacht, zodat er morgen nieuwe sporen konden komen.
Om samen te doen
Na een sneeuwbui of in de modder kun je samen sporen zoeken. Vogelsporen lijken op kleine pijltjes, kattensporen hebben geen nageltjes, en een vos loopt in een opvallend rechte lijn.
Dit vind je misschien ook leuk
