Home › Kerstverhalen om voor te lezen
📖 Kerstverhaal over twee huizen: Ayla viert kerst twee keer
6 min lezen
Ayla had twee huizen.
Er was het huis van mama. Dat was een appartement op de derde verdieping, met een balkon vol plantjes en een lift die altijd een beetje schokte als hij stopte. Ayla's kamer daar had gele muren en een bed met een hemel van stof.
En er was het huis van papa. Dat was een rijhuis met een tuintje, waar een kat van de buren altijd op de muur zat te zonnen. Ayla's kamer daar had blauwe muren en een stapelbed, waar ze bovenin sliep.
Ze had twee tandenborstels. Twee pyjama's met sterren. Twee keer haar lievelingsontbijtgranen. Maar maar één knuffel: Pom, een zachte, grijze hond met één oor dat altijd rechtop stond. Pom ging altijd mee.
Een vraag
Een paar weken voor kerstmis zat Ayla op de rand van het bad terwijl mama haar haar vlocht.
"Mama," zei ze. "Waar vier ik dit jaar kerstmis?"
Mama's vingers bleven heel even stil. Toen vlochten ze verder.
"Kerstavond bij mij," zei mama. "En op kerstdag ga je naar papa. Daar hebben we samen goed over nagedacht."
Ayla keek naar haar sokken. "Twee keer kerst?"
"Twee keer kerst."
Ayla zei niets meer. Maar die nacht lag ze lang wakker in het bed met de hemel van stof. Ze hield Pom stevig vast.
Wat Ayla dacht
Ayla dacht aan veel dingen tegelijk.
Ze dacht: als ik bij mama ben op kerstavond, dan is papa alleen.
Ze dacht: als ik bij papa ben op kerstdag, is mama dan verdrietig?
En ze dacht nog iets, iets wat ze aan niemand durfde te vertellen. Ze dacht: de Kerstman. Hoe weet de Kerstman waar ik ben? Komt hij naar het appartement of naar het rijhuis? En wat als hij zich vergist?
Juf Saar
Op school maakten ze kerstkaarten. Ayla maakte er twee. Eén voor mama, met een balkon vol sneeuw. Eén voor papa, met een kat op een muur.
Juf Saar kwam naast haar zitten. "Twee kaarten?" vroeg ze.
"Ik heb twee huizen," zei Ayla.
Juf Saar knikte. "Dat hebben er meer in de klas," zei ze. "Ruben ook. En Mona ook."
Ayla keek op. Dat wist ze niet.
"Ik heb ook twee huizen gehad, toen ik klein was," zei juf Saar. "Bij mijn mama en bij mijn papa."
"Was dat moeilijk met kerstmis?"
Juf Saar dacht na. "Het eerste jaar wel," zei ze. "Ik was bang dat ik het verkeerd deed. Dat ik iemand verdrietig maakte door ergens anders te zijn."
"Dat denk ik ook," zei Ayla zacht.
"En weet je wat ik toen ontdekte?" zei juf Saar. "Mijn mama en papa wilden allebei dat ik een fijne kerst had. Dat was belangrijker voor ze dan waar ik was."
Een brief
Die avond, bij papa, schreef Ayla een brief. Papa hielp met de letters.
Beste Kerstman,
Ik heb twee huizen. Het huis van mama is op de derde verdieping met een balkon. Het huis van papa heeft een tuintje met een kat op de muur, maar dat is de kat van de buren.
Op kerstavond ben ik bij mama. Op kerstdag bij papa.
Weet jij dat? Ik wil niet dat je je vergist.
Groetjes van Ayla en Pom
Papa las de brief mee. Hij werd een beetje stil. Toen gaf hij Ayla een knuffel, een lange.
"De Kerstman vergist zich niet," zei hij. "Daar ben ik zeker van."
"Hoe weet je dat?"
"Omdat hij zoveel kinderen kent," zei papa. "Met één huis, met twee huizen, met een huis op een boot of in een flat op de tiende verdieping. Hij weet waar iedereen is."
Kerstavond bij mama
Op kerstavond was het appartement van mama vol lichtjes. Ze aten pasta met zalm, Ayla's lievelingseten, aan het tafeltje bij het raam. Ze keken naar de lichtjes van de stad, die van boven leken op een kerstboom die op zijn kant lag.
Om acht uur ging de telefoon. Het was papa.
"Vrolijk kerstfeest, Ayla," zei hij. "Ik zit hier met de kat van de buren. Ze is op bezoek gekomen. Ik denk dat ze je mist."
Ayla lachte. "Vrolijk kerstfeest, papa."
"Geniet maar van je avond bij mama," zei papa. "Morgen is het mijn beurt."
En Ayla voelde iets in haar buik loslaten, iets wat de hele tijd strak had gezeten.
Een kaartje
Toen Ayla die avond naar bed ging, lag er iets op haar kussen. Een klein kaartje, met een rood randje. In sierlijke, schuine letters stond er:
Lieve Ayla,
Ik weet dat je twee huizen hebt. Een met een balkon en een met een tuintje. Ik vergis me niet, hoor.
In beide huizen wonen mensen die heel veel van je houden. Dat zie ik van heel ver.
Warme groeten aan jou en aan Pom, De Kerstman
Ayla las het kaartje. Ze las het voor aan Pom. Toen stopte ze het onder haar kussen.
Kerstdag bij papa
De volgende ochtend reed mama haar naar papa. Ze zwaaiden in de deuropening, allebei.
Bij papa was er ook een kerstboom. Een kleinere, met zelfgemaakte versiering, want papa en Ayla hadden samen sterren geknipt uit oude kartonnen dozen en ze met goudverf beschilderd. Ze aten pannenkoeken met kerstontbijt. De kat van de buren zat op de muur en keek door het raam, alsof ze ook wilde mee-eten.
Ayla had het kaartje meegebracht. Ze liet het aan papa zien.
Papa las het. Hij knikte langzaam. "Zie je wel," zei hij. "Hij vergist zich niet."
Twee keer
Die avond, in het stapelbed, bovenin, hield Ayla Pom vast.
"Pom," fluisterde ze. "Weet je wat het is met twee huizen?"
Pom zei niets. Zijn oor stond rechtop, zoals altijd.
"Je hebt twee keer kerst," zei Ayla. "En twee keer mensen die van je houden."
En toen viel ze in slaap. Niet bezorgd, maar warm.
Voor ouders
Voor kinderen met twee huizen kunnen de feestdagen vragen oproepen: mag ik hier blij zijn als mijn andere ouder er niet is? Het helpt als beide ouders laten merken dat het kind zich overal welkom en vrij mag voelen. Een vertrouwd knuffeldier dat altijd meegaat, kan veel houvast geven.