Home › Kerstverhalen om voor te lezen
📖 Kerstverhaal: de brieven komen aan bij de Kerstman
5 min lezen
Elke ochtend in december, net als de zon heel voorzichtig boven de sneeuw uitkomt, klinkt er een belletje in de verte.
Tingelingeling.
Dat is de postslee. Elf Siebe zit voorop, met een dikke sjaal tot over zijn neus. Achter hem liggen zakken. Grote, bolle, linnen zakken. En in die zakken zitten brieven. Honderden brieven. Duizenden brieven.
Brieven voor de Kerstman.
De sorteerkamer
In het huisje van de Kerstman is een kamer waar niets anders gebeurt dan brieven sorteren. Er staan manden langs de muren, met bordjes erop. Tekeningen. Brieven met glitter. Brieven in andere talen. Heel kleine briefjes. Heel lange brieven.
Siebe zette de zakken neer. Plof, plof, plof.
"Goedemorgen, allemaal," zei hij. "Het waren er weer veel vandaag."
Elfje Fien en elf Lotte gingen meteen aan de slag. Ze maakten de zakken open. Ze haalden de brieven eruit, één voor één. Er waren enveloppen in alle kleuren. Sommige met een postzegel, sommige zonder. Sommige met een sticker van een ster. Er was er zelfs één in de vorm van een dennenboom.
"Deze heeft glitter," zei Lotte. "Overal glitter."
"Dan gaat hij in de glittermand," lachte Fien. Ze had al glitter op haar neus. Dat had ze elke dag in december.
De Kerstman leest
Om tien uur kwam de Kerstman binnen. Op zijn pantoffels, met zijn ronde bril op zijn neus en een grote mok thee in zijn hand. Hij ging zitten in zijn lievelingsstoel, de stoel met het versleten rode kussen.
"Zo," zei hij. "Laat maar zien."
Fien gaf hem de eerste stapel. De Kerstman las elke brief. Langzaam. Helemaal tot het einde. Ook als er alleen krabbels op stonden die niemand kon lezen.
"Kan je dat wel lezen?" vroeg Fien.
"Natuurlijk," zei de Kerstman. "Een krabbel van een kind van twee is een hele brief. Je moet alleen goed kijken."
Hij las over een jongen die net had leren fietsen. Over een meisje dat een nieuwe kat had, met maar één oor. Over een tweeling die altijd ruzie maakte over wie de piek op de boom mocht zetten. Hij las over hondjes en grootouders en zandkastelen en kerstliedjes. Soms lachte hij. Soms knikte hij. Soms zei hij zacht: "Och."
De tekeningenmuur
De tekeningen gingen niet in een mand. Die gingen naar de grote muur in de gang. De tekeningenmuur.
Daar hingen ze, naast elkaar, boven elkaar, van de vloer tot aan het plafond. Tekeningen van rendieren met acht poten. Tekeningen van de Kerstman met een hoofd zo groot als zijn buik. Tekeningen van huizen met rook uit de schoorsteen en een zon met een gezicht.
"Er is bijna geen plaats meer," zei Lotte.
"Dan maken we een nieuwe muur," zei de Kerstman. "Een tekening gooi je niet weg."
Een speciale brief
Die middag gaf Fien de Kerstman een kleine, blauwe envelop. Er stond in grote, scheve letters op: VOOR DE KERSTMAN. DRINGEND.
De Kerstman maakte hem open. Er zat een tekening in. Een tekening van een stal met rendieren erin. Er lagen dekentjes over de rendieren. Onderaan stond, in dezelfde scheve letters:
Dag Kerstman. Hebben de rendieren het niet te koud? Het is heel koud bij jullie. Ik heb ze dekentjes gegeven op mijn tekening. Groetjes van Amira, 5 jaar.
De Kerstman las de brief één keer. En toen nog een keer. Hij zette zijn bril af en veegde in zijn oog.
"Is er iets?" vroeg Fien.
"Nee, hoor," zei de Kerstman. "Er is niets. Alleen iets heel liefs."
Hij gaf de brief aan Fien. Fien las hem en keek op.
"Ze vraagt niets voor zichzelf," zei ze.
"Nee," zei de Kerstman. "Ze vraagt hoe het met ons gaat."
Naar de stal
De Kerstman stond op. Hij trok zijn laarzen aan en zijn jas, en hij nam de tekening mee naar de stal. Fien liep achter hem aan.
In de stal was het warm. De rendieren lagen in het dikke hooi. Bolle snurkte. Knoes knabbelde aan een stukje wortel.
De Kerstman hield de tekening omhoog. "Luister eens, allemaal," zei hij. "Er is een meisje dat zich zorgen maakt over jullie. Ze heet Amira. Ze heeft jullie dekentjes gegeven."
De rendieren keken naar de tekening. Sterre snoof eraan. Knoes legde zijn kop schuin.
"Ze hebben het helemaal niet koud," zei Fien. "Ze hebben een dikke wintervacht. Maar het is wel heel lief bedacht."
Een brief terug
Die avond ging de Kerstman aan zijn bureau zitten. Hij nam zijn mooiste papier en zijn beste pen. En hij schreef:
Lieve Amira. Dankjewel voor je tekening. Ik heb hem aan de rendieren laten zien. Ze hebben het warm, want ze hebben een dikke vacht en veel hooi. Maar ze vonden je dekentjes prachtig. Knoes, de kleinste, wilde er meteen onder kruipen. Je tekening hangt nu in de stal. Warme groetjes van de Kerstman.
Fien tekende er een rendier onder, met een dekentje.
Toen deed de Kerstman de brief in een envelop. Hij gaf hem aan Siebe voor de postslee van morgen.
"Weet je, Fien," zei de Kerstman, terwijl hij zijn bril afzette. "Ik krijg zoveel brieven. En elke brief is voor mij een klein cadeautje. Maar sommige brieven warmen je helemaal op. Van binnen."
Fien knikte. Ze begreep het precies.
En in de stal, naast de deur, hing een tekening van rendieren onder dekentjes.
Om over te praten
- Wat zou jij aan de Kerstman vragen over zijn leven op de Noordpool?
- Waarom was de Kerstman zo blij met de brief van Amira?
- Aan wie zou jij eens een tekening willen sturen?