Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal voor kinderen: het verlanglijstje dat wegwaaide
5 min lezen
Op de Noordpool schijnt de zon in december bijna nooit. Maar op die ene dag, heel even rond de middag, piepte er een bleek, oranje randje boven de horizon.
"Kijk, Fien," zei de Kerstman. "Zon! Dan lees ik mijn brieven vandaag buiten."
Hij zette een stoel voor het huisje. Hij trok zijn dikste jas aan en zette zijn bril op. Elfje Fien bracht een mand met verlanglijstjes en een deken voor over zijn knieën.
De Kerstman nam het eerste lijstje uit de mand. Het was een geel papiertje, met een tekening van een vogel in de hoek en een heleboel letters in alle kleuren.
En toen kwam de wind.
Woesj!
Het gele papiertje vloog uit de handen van de Kerstman. Het dwarrelde omhoog. Het draaide drie rondjes boven zijn hoofd. En toen vloog het weg, over het hek, de witte vlakte op.
Wapper, wapper, daar ging het papiertje.
"Mijn lijstje!" riep de Kerstman. "Fien, kom mee!"
De sneeuwhaas
De Kerstman liep zo snel als hij kon. Dat was niet zo snel, want hij had pantoffels aan. Fien rende voor hem uit. Haar belletje rinkelde.
Het papiertje vloog over een sneeuwhoop. Daarachter zat Huppel, de sneeuwhaas.
"Huppel!" riep Fien. "Heb je een geel papiertje gezien?"
Huppel ging rechtop zitten. Zijn lange oren draaiden rond. "Daar!" zei hij, en hij wees met zijn poot. "Het vloog naar het bos."
"Help je zoeken?"
Huppel sprong al. Hop, hop, hop, voor hen uit.
Wapper, wapper, daar ging het papiertje.
De poolvos
Bij het bos bleef het papiertje even hangen aan een tak. De Kerstman stak zijn hand uit. Maar net voor hij erbij kon, blies de wind weer.
Woesj!
Het papiertje vloog hoger. Over de bomen. Recht op een witte poolvos af, die op een rots in de zon lag te soezen.
De vos deed één oog open. Toen sprong ze. Hoog, met haar pootjes vooruit, zoals vossen springen als ze een muis horen onder de sneeuw.
Ze miste het papiertje net. Ze landde met haar neus diep in de sneeuw.
"Bijna," zei de vos, en ze schudde de sneeuw van haar snuit. "Wat is dat voor ding?"
"Een verlanglijstje van een kind," zei Fien.
"Dan help ik mee," zei de vos.
Wapper, wapper, daar ging het papiertje.
Over het ijs
Nu waren ze met vier. De Kerstman, Fien, Huppel en de vos. Ze holden tot aan de rand van de zee. Daar lag het ijs, wit en glad, met hier en daar een donkere plas water.
Het papiertje zweefde boven het ijs. Het zakte. Het zakte nog wat. Recht naar een grote plas water.
"O nee," zei Fien. "Als het nat wordt..."
Maar toen kwam er iets uit het water. Iets groots en grijs, met een snor en twee lange tanden.
Het was een walrus.
Het papiertje landde precies op zijn neus.
De walrus loenste naar het papiertje. Hij bleef heel stil liggen. Toen zei hij, met een stem zo diep als een brommende boot: "Is dit van iemand?"
"Van mij!" riep de Kerstman, buiten adem. "Tenminste, het is van een kind. Maar ik moet het lezen."
Wat staat erop?
De walrus schoof voorzichtig over het ijs naar de Kerstman. Hij boog zijn kop. De Kerstman pakte het papiertje van zijn neus. Het was een beetje gekreukt en er zat een vochtig vlekje in de hoek. Maar het was er nog.
"Dankjewel," zei de Kerstman. "Ik ben je heel dankbaar."
De dieren kwamen rondom hem staan. Huppel, de vos, de walrus. Ze keken heel nieuwsgierig naar het gele papiertje.
"Wat staat erop?" vroeg Huppel.
"Ja, wat staat erop?" vroeg de vos.
"Hmm," bromde de walrus. Hij wilde het ook graag weten.
De Kerstman vouwde het papiertje heel zorgvuldig dubbel. Hij stopte het in de binnenzak van zijn jas, dicht bij zijn hart.
"Dat," zei hij vriendelijk, "is iets tussen mij en het kind dat het geschreven heeft. Het kind heeft het aan mij toevertrouwd. Dan moet ik er goed voor zorgen."
De dieren knikten. Dat begrepen ze.
"Ik kan wel zeggen dat er een vogel op getekend is," zei de Kerstman. "Een mooie vogel. Met een heel lange staart."
"Een walrus was mooier geweest," mompelde de walrus. Maar hij glimlachte onder zijn snor.
Chocolademelk voor iedereen
Toen ze terug bij het huisje waren, was de zon alweer weg. De sterren kwamen tevoorschijn.
"Kom allemaal binnen," zei de Kerstman. "Jullie hebben me zo goed geholpen. Er is warme chocolademelk. En wortels voor Huppel. En vis voor de vos. En voor de walrus..." Hij keek naar de deur. De walrus keek ook naar de deur. De deur was een beetje smal.
"Ik blijf wel buiten," zei de walrus. "Maar een emmer vis zou ik niet weigeren."
Die avond las de Kerstman de rest van zijn verlanglijstjes binnen. Bij de kachel. Met het raam dicht.
En het gele papiertje met de vogel las hij als eerste. Helemaal, tot het allerlaatste woord.
Om over te praten
- Welke dieren hielpen de Kerstman zoeken?
- Waarom vertelde de Kerstman niet wat er op het lijstje stond?
- Wat zou jij tekenen op een brief aan de Kerstman?
Dit vind je misschien ook leuk
