Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal: het rendier dat niet durfde te vliegen
5 min lezen
In de stal van de Kerstman woont een jong rendier dat Wolkje heet. Hij heeft een vacht zo pluizig als een wolk, vandaar zijn naam. Hij kan heel snel rennen. Hij kan heel hoog springen. Hij kan zelfs met zijn neus een wortel in de lucht houden.
Maar er is één ding dat Wolkje niet kan.
Vliegen.
Het is niet dat hij het niet kan. Het is dat hij het niet durft.
De vliegles
Elk jaar in november geeft de Kerstman vliegles aan de jonge rendieren. Op de wei achter de stal. Dit jaar waren er drie: Wolkje, en twee zusjes die Hazel en Brem heetten.
"Kijk goed naar mij," zei Sterre, het rendier met de witte ster op haar voorhoofd. Zij gaf de les. "Je neemt een aanloop. Je denkt aan iets dat licht is. Een veer. Een sneeuwvlok. En je laat de grond los."
Sterre rende. Ze sprong. En ze vloog. Een groot rondje boven de wei, zo licht als een veer.
Hazel probeerde het. Ze rende, sprong, en vloog. Een beetje scheef, maar ze vloog. Brem probeerde het. Ze vloog ook.
Toen was het de beurt aan Wolkje.
Hij rende. Hij rende heel snel. Maar vlak voor hij moest springen, keek hij omhoog. Naar de lucht. Die was zo groot. En zo hoog. En zo ver van de grond.
Hij remde. Hij gleed door de sneeuw en bleef staan.
"Ik durf niet," zei hij zacht.
Iedereen kijkt
Hazel en Brem landden naast hem. Sterre ook. Ze keken naar hem.
Wolkje voelde zijn oren warm worden. Hij keek naar de grond.
"Het is helemaal niet eng," zei Hazel.
"Je moet het gewoon doen," zei Brem.
Maar daar werd het niet beter van. Wolkje wilde het liefst onder het hooi kruipen.
Toen kwam de Kerstman de wei op. Hij had alles gezien. Hij liep naar Wolkje en ging naast hem in de sneeuw zitten. Gewoon zitten. Hij zei eerst niets.
"Mooi weer vandaag," zei hij na een tijdje.
Wolkje keek op. Hij had iets anders verwacht.
Een praatje
"Weet je, Wolkje," zei de Kerstman. "Toen ik klein was, was ik bang in het donker. Elke avond. Ik sliep met een lampje aan, tot ik bijna net zo groot was als nu."
"Echt?" vroeg Wolkje.
"Echt," zei de Kerstman. "En weet je wat er gebeurde? Op een dag was ik niet meer bang. Niet omdat iemand zei dat ik moest durven. Maar omdat ik er klaar voor was."
Wolkje dacht daar even over na.
"Maar de anderen kunnen het al," zei hij.
"De anderen zijn de anderen," zei de Kerstman. "Jij bent jij. Er is geen haast. Zullen we het samen op een andere manier proberen? In heel kleine stapjes?"
Wolkje knikte. Heel voorzichtig.
Kleine stapjes
De volgende ochtend kwam de Kerstman naar de wei met een krukje. Een gewoon houten krukje, niet hoger dan een emmer.
"Stap één," zei hij. "Spring over het krukje."
Dat was makkelijk. Wolkje sprong er zo over.
"Stap twee," zei de Kerstman. "Spring over het krukje, en probeer heel even te blijven hangen. Zo lang als één tel."
Wolkje sprong. Hij dacht aan een veertje. En heel even, één tel lang, raakten zijn hoeven de grond niet. Hij hing in de lucht, net boven het krukje. Toen landde hij.
"Ik hing!" riep hij. "Heel even!"
"Dat was vliegen," zei de Kerstman. "Een heel klein beetje vliegen. Maar het was vliegen."
Elke dag een beetje
Zo ging het elke dag. Elfje Fien kwam ook kijken. Ze nam warme thee mee voor de Kerstman en wortels voor Wolkje.
Op dag drie bleef Wolkje twee tellen hangen.
Op dag vijf vloog hij over het hek. Niet hoog, maar over het hek.
Op dag acht vloog hij een rondje rond de stal, zo hoog als het dak. Zijn hart bonsde. Maar hij landde, en hij lachte.
Op dag tien regende het, en ze deden niets. Dat mocht ook.
Op dag twaalf vloog Wolkje over de wei. Een groot rondje. Niet zo hoog als Sterre. Maar hoog genoeg om de werkplaats van bovenaf te zien, met de rook uit de schoorsteen en Fien die zwaaide.
"Kerstman!" riep hij van boven. "Kijk! Ik vlieg!"
"Ik zie het!" riep de Kerstman terug. Hij zwaaide met zijn muts.
Kerstavond
Toen het kerstavond werd, stonden de rendieren klaar voor de slee. De grote rendieren. En ook Hazel en Brem, die dit jaar voor het eerst mee mochten.
Wolkje stond ernaast.
"Wil jij ook mee?" vroeg de Kerstman.
Wolkje dacht na. Hij keek naar de lucht. Die was nog altijd heel groot. Heel hoog. Heel ver.
"Volgend jaar," zei hij. "Of het jaar daarna. Nu wil ik nog oefenen boven de wei."
De Kerstman knikte. "Dat is een heel goed antwoord," zei hij. "Dan heb ik een speciale taak voor jou. Wil jij hier op de Noordpool wachten met Fien? En als je ons ziet terugkomen, vlieg je ons tegemoet? Het eerste stukje?"
Wolkjes ogen begonnen te glanzen. "Dat wil ik," zei hij.
En zo gebeurde het. Toen de slee, vroeg in de ochtend van kerstdag, terugkwam over de bergen, vloog er iets kleins en pluizigs omhoog. Recht op de slee af. Een klein rondje eromheen. En toen naast de slee, helemaal tot aan de stal.
"Welkom thuis!" riep Wolkje.
De Kerstman lachte. Want het was het mooiste welkom dat hij ooit had gekregen.
Om over te praten
- Waar was Wolkje bang voor?
- Hoe hielp de Kerstman hem? Moest Wolkje meteen hoog vliegen?
- Is er iets wat jij eerst eng vond, en nu niet meer?
Dit vind je misschien ook leuk
