Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Grappig kerstverhaaltje: het eekhoorntje is zijn nootjes kwijt
3 min lezen
In het park achter het huis van opa woonde een eekhoorntje. Een rood eekhoorntje met een staart als een grote, pluizige borstel.
In de herfst had het eekhoorntje nootjes verstopt. Heel veel nootjes. Een nootje onder een blad. Een nootje in een gaatje. Een nootje onder een steen.
"Zo," had het eekhoorntje gezegd. "Nu heb ik genoeg voor de hele winter."
Maar nu was het winter. En het eekhoorntje had honger.
En het wist niet meer waar de nootjes lagen.
Waar zijn mijn nootjes?
Het eekhoorntje rende naar de grote boom. Het groef. Graaf, graaf, graaf.
Een steentje.
Het rende naar de bank. Het groef. Graaf, graaf, graaf.
Een oud snoeppapiertje. Bah.
Het rende naar het hek. Het groef. Graaf, graaf, graaf.
Een worm. "Sorry, worm," zei het eekhoorntje. "Slaap maar verder."
Elif en opa
Op dat moment kwamen Elif en opa door het park gewandeld. Elif droeg een gele muts en opa droeg een lange sjaal die bijna tot op de grond hing.
"Opa, kijk," zei Elif. "Dat eekhoorntje graaft overal gaatjes."
Opa bleef staan. "Het zoekt zijn wintervoorraad," zei hij. "Eekhoorntjes verstoppen in de herfst nootjes. En dan vergeten ze soms waar ze liggen."
Elif lachte. "Net als jij met je bril, opa."
Opa voelde aan zijn hoofd. Daar stond zijn bril. "Ik weet altijd waar mijn bril is," zei hij deftig. "Meestal."
Samen zoeken
"Kunnen wij helpen?" vroeg Elif.
Opa haalde een zakje uit zijn jaszak. Er zaten hazelnootjes in, nog in hun dopje. Opa had altijd iets in zijn jaszak.
"We kunnen er een paar verstoppen," zei hij. "Op plekjes waar hij makkelijk zoekt."
Elif legde een nootje bij de voet van de grote boom. Eentje op de bank. Eentje op het paaltje van het hek.
Toen gingen ze een eindje verder op het bankje zitten. Heel stil.
Gevonden!
Het eekhoorntje stak zijn neusje in de lucht. Snuf, snuf.
Het rende naar de grote boom. Een nootje!
Het rende naar de bank. Een nootje!
Het rende naar het hek. Nog een nootje!
Het eekhoorntje ging op zijn achterpootjes zitten. Het hield een nootje vast met zijn kleine handjes en knabbelde. Knabbel, knabbel, knabbel.
Zijn staart ging omhoog en omlaag, alsof hij zwaaide.
"Hij is blij," fluisterde Elif.
En toen...
Toen het eekhoorntje zijn buikje vol had, pakte het het laatste nootje. Het keek naar links. Het keek naar rechts.
En toen begroef het dat nootje. Graaf, graaf, graaf. Onder een blad.
"Opa," fluisterde Elif. "Hij verstopt het alweer."
Opa grinnikte. "Voor later," zei hij. "Als hij het tenminste niet vergeet."
Ze liepen samen naar huis, hand in hand. Onderweg zocht opa in al zijn zakken.
"Elif," zei hij. "Weet jij waar ik mijn handschoenen gelaten heb?"
Elif wees naar zijn handen. Daar zaten ze. Allebei.
En ze lachten de hele weg naar huis.
Om samen te doen
Verstop thuis een paar kleine dingetjes, zoals een knuffel, een sok of een blokje, en laat je kind zoeken zoals het eekhoorntje. Wie onthoudt waar alles ligt?
Dit vind je misschien ook leuk
