Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Grappig kerstverhaal: elf Teun pakt zichzelf in
5 min lezen
In de werkplaats van de Kerstman is er een tafel waar alleen maar ingepakt wordt. Er liggen rollen papier in alle kleuren. Er hangen klossen lint aan een stok. Er staat een grote pot met strikken. En er ligt plakband. Heel veel plakband.
Aan die tafel werkt elf Teun.
Teun is snel. Heel snel. Teun is de snelste inpakker van de hele Noordpool. Dat zegt hij zelf, tenminste. Een paar keer per dag.
"Kijk," zei Teun op een ochtend tegen elfje Fien. "Let goed op. Ik pak deze doos in, in tien tellen."
Fien zette haar handen in haar zij. "Tien tellen? Dat lukt niemand."
"Tel maar mee," zei Teun.
Snel, sneller, snelst
"Een," telde Fien.
Teun pakte een vel rood papier. Hij legde de doos erop.
"Twee, drie."
Hij vouwde het papier om de doos. Zwiep, zwiep.
"Vier, vijf."
Plakband. Krrrt! Krrrt! Krrrt!
"Zes, zeven."
Lint eromheen. Eén keer in de lengte. Eén keer in de breedte.
"Acht, negen."
Een strik erop. Een mooie, grote, gouden strik.
"Tien!"
Teun hield de doos omhoog. Het was een prachtig pakje. Strak papier. Mooie hoeken. Geen enkel kreukje.
"Wauw," zei Fien.
"Ik zei het toch," zei Teun. "De snelste."
Nog sneller
Elf Ward kwam erbij staan. En elf Lotte. En Mo, het kleinste elfje.
"Kan je het nog sneller?" vroeg Ward.
Teun grijnsde. "Natuurlijk. In vijf tellen."
"Vijf tellen? Dat kan niet!"
"Let maar op," zei Teun. Hij stroopte zijn mouwen op. Hij rekte zijn vingers. Hij pakte een nieuwe doos. "Tellen maar!"
"Een!" riepen de elfjes.
Teun griste een vel groen papier van de rol. Zo hard dat het papier begon te draaien. Hij draaide mee.
"Twee!"
Hij greep de plakband. Maar de plakband plakte aan zijn hand. Hij schudde. Nu plakte de plakband aan zijn andere hand. En aan zijn mouw. En aan het papier. En het papier draaide nog altijd rond.
"Drie!"
Teun draaide rond en rond. Het groene papier draaide mee, om hem heen. Om zijn benen. Om zijn buik. Om zijn armen.
"Vier!"
Hij greep naar het lint om zich vast te houden. Het lint wikkelde zich rond. Eén keer in de lengte. Eén keer in de breedte.
"Vijf!"
En plop. Uit de pot met strikken vloog een grote, gouden strik. Hij landde precies bovenop.
Een raar pakje
De elfjes keken.
Op de grond stond een pakje. Een groen pakje, ongeveer zo groot als een elf. Met een lint eromheen, één keer in de lengte, één keer in de breedte. En een grote, gouden strik erop.
Het pakje wiebelde.
"Hmpf," zei het pakje.
De elfjes keken elkaar aan. Lotte begon te giechelen. Ward hield zijn hand voor zijn mond. Mo rolde al over de grond van het lachen.
"Teun?" vroeg Fien. "Ben jij dat?"
"Mmmf mmf," zei het pakje.
De Kerstman komt kijken
Door het lawaai kwam de Kerstman binnen, met zijn bril op zijn neus en een kop thee in zijn hand.
"Wat is hier aan de hand?" vroeg hij. Toen zag hij het groene pakje. Het wiebelde naar links. Het wiebelde naar rechts.
"O," zei de Kerstman. "Een pakje dat wiebelt. Dat heb ik nog nooit gezien." Hij boog zich voorover. "Hallo, pakje. Kan je ook praten?"
"Mmmf," zei het pakje.
"Het is Teun," legde Fien uit. "Hij wilde een pakje inpakken in vijf tellen. Maar hij heeft zichzelf ingepakt."
De Kerstman zette zijn thee neer. Zijn buik begon te schudden. Eerst een beetje. Toen heel erg.
"Dat," zei hij, terwijl hij een traantje van het lachen wegveegde, "is het mooiste pakje van het hele jaar. Kijk eens naar die strik!"
Uitpakken
Ze haalden hem er samen uit. Fien trok aan het lint. Ward trok aan de plakband. Lotte trok aan het papier. En Mo haalde de strik eraf en zette hem op zijn eigen hoofd.
Daar stond Teun. Zijn haar stond alle kanten op. Er plakte nog een stukje plakband op zijn neus. Hij was zo rood als een kerstbal.
Even was het stil. Toen begon Teun ook te lachen.
"Het was wel snel," zei hij. "Vijf tellen. Alleen... het verkeerde pakje."
Een nieuwe regel
Die middag zat Teun weer aan zijn tafel. Hij pakte een doos in. Rustig. Een vel papier. Vouwen. Plakband. Lint. Strik.
"Hoeveel tellen?" vroeg Fien.
"Ik heb niet geteld," zei Teun. "Ik heb gewoon opgelet."
Het pakje was prachtig. Misschien wel nog mooier dan dat van 's ochtends.
Boven zijn tafel hangt sindsdien een bordje. Teun heeft het zelf geschreven:
Snel is fijn. Maar eerst kijken wat je inpakt.
En de gouden strik? Die draagt Mo nog altijd op zijn muts. Op feestdagen.
Om samen te doen
- Hoeveel tellen heb jij nodig om je schoenen aan te doen? Probeer het eens.
- Hoe zag Teun eruit toen hij uit het pakje kwam?
- Pak samen een doosje in. Rustig, zoals Teun op het einde.
Dit vind je misschien ook leuk
