Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal over verhuizen: een nieuw huis voor kerstmis
6 min lezen
Drie weken voor kerstmis verhuisde Mila.
Het oude huis was klein en had een rode deur. Er was een trap die kraakte op de vierde trede, en in de deurpost van de keuken stonden streepjes in potlood: hoe groot Mila was toen ze twee was, drie, vier, vijf en zes.
Het nieuwe huis was groter. Het had een groene deur en een tuin met een appelboom. Mila had er een eigen kamer, met een raam dat uitkeek op de straat.
Maar het rook er niet naar thuis. Het rook naar verf en naar dozen.
Dozen
Overal stonden dozen. In de gang. In de keuken. In de woonkamer, opgestapeld tot bijna aan het plafond. Op elke doos had papa met een dikke stift geschreven wat erin zat. KEUKEN. BOEKEN. MILA SPEELGOED. BREEKBAAR!!
Mila zocht de doos met haar knuffels. Ze vond hem pas na twee dagen, onder een doos met KABELS.
"Waar is de kerstboom?" vroeg ze.
Papa en mama keken elkaar aan.
"Die zit ergens in een doos," zei mama. "We weten alleen niet meer in welke."
Een groot probleem
's Avonds lag Mila in haar nieuwe bed. Het was haar oude bed, maar het stond in een nieuwe kamer, en daardoor voelde het toch anders. De schaduwen op het plafond waren anders. De geluiden van de straat waren anders.
Mama kwam haar toedekken.
"Mama," zei Mila. "Ik heb een groot probleem."
"Vertel eens."
"De Kerstman weet niet dat we verhuisd zijn."
Mama ging op de rand van het bed zitten. "Hoe kom je daarbij?"
"Hij komt elk jaar naar het huis met de rode deur," zei Mila. "Daar weet hij de weg. Maar nu wonen daar andere mensen. Hoe moet hij weten dat ik hier ben?"
Mama dacht even na. "Wat zou jij doen," vroeg ze, "als een vriendinnetje niet wist waar je nu woont?"
"Dan zou ik haar mijn nieuwe adres geven," zei Mila. Ze ging rechtop zitten. "Een brief! Ik schrijf de Kerstman een brief!"
De brief
De volgende ochtend zat Mila aan de keukentafel, tussen de dozen. Ze had haar mooiste papier, met sterretjes in de hoek.
Ze kon al een beetje schrijven. Mama hielp met de moeilijke woorden.
Beste Kerstman,
Ik ben Mila. Ik ben zes jaar. Ik woon niet meer in het huis met de rode deur. Ik woon nu in het huis met de groene deur. Er staat een appelboom in de tuin. Mijn kamer is die met het raam aan de straat.
Het is hier nog een beetje vreemd. Maar mijn bed is hetzelfde.
Hoe gaat het met jou? Is het koud bij jou?
Veel groetjes van Mila
Onderaan tekende ze het nieuwe huis. Met de groene deur. En de appelboom. En haar raam, met haarzelf erachter, zwaaiend.
Ze plakte de envelop dicht en schreef erop: Voor de Kerstman. Heel ver in het noorden.
Samen met papa wandelde ze naar de rode brievenbus op de hoek van de straat. Het was de eerste keer dat ze die brievenbus gebruikte.
De buren
Op de terugweg zagen ze een vrouw met grijze krullen die een krans aan haar deur hing. Naast haar stond een jongen van een jaar of zeven, met een muts die over zijn ogen zakte.
"Jullie zijn de nieuwe buren," zei de vrouw. "Welkom! Ik ben Greet. En dit is mijn kleinzoon Matteo. Hij logeert de hele kerstvakantie bij mij."
Matteo duwde zijn muts omhoog. "Heb jij al sneeuw gezien hier?" vroeg hij aan Mila.
"Nee."
"Ik ook niet," zei Matteo. "Maar als het sneeuwt, is de heuvel achter de kerk de beste. Om te sleeën."
Mila had nog nooit van die heuvel gehoord. Ze vond het een goed begin.
De doos
Een paar dagen later vond papa de kerstboom. Hij zat in een doos waarop BADKAMER stond.
"Hoe kan dat nu?" vroeg mama.
"Geen idee," zei papa. "Misschien had de kerstboom zin in een bad."
Ze zetten de boom in de nieuwe woonkamer, bij het grote raam. Mila hing de ballen op. Haar lievelingsbal, de glazen bal met het vogeltje erin, kreeg een plekje vooraan. De boom zag er hetzelfde uit als vorig jaar. Maar ook een beetje anders, omdat het licht anders binnenviel.
"Hij staat hier mooi," zei Mila. En dat was waar.
Kerstavond
Op kerstavond kwamen oma en opa eten. Greet en Matteo kwamen na het eten nog even binnen, met een schaal kerststol. Matteo en Mila speelden verstoppertje tussen de laatste dozen, die nog altijd in de gang stonden.
Het werd laat. Mila ging naar bed.
Ze keek nog één keer door haar raam naar de straat. De lantaarns brandden. Bij Greet brandde een kerstster in het raam.
"Kerstman," fluisterde ze. "Ik woon hier nu. In het huis met de groene deur."
De ochtend
De volgende ochtend, toen Mila beneden kwam, lag er iets op de vensterbank van het grote raam. Een klein kaartje. Wit, met een rood randje.
Op het kaartje stond, in sierlijke, schuine letters:
Lieve Mila,
Dankjewel voor je brief en voor je mooie tekening. Ik heb het huis met de groene deur meteen gevonden. Ik zag de appelboom al van ver.
Het is hier heel koud, maar ik heb een warme jas. Ik ben blij dat je bed hetzelfde is gebleven. Een nieuw huis voelt pas echt als thuis als je er een tijdje gewoond hebt. Dat komt vanzelf.
Warme groeten, De Kerstman
Mila las het drie keer. Toen nog een keer, hardop, voor mama en papa.
Op de vensterbank, naast het kaartje, lag een klein beetje glitter. Alsof iemand met besneeuwde handschoenen het raam had aangeraakt.
Een streepje
Die middag pakte papa een potlood. Hij zette Mila tegen de deurpost van de nieuwe keuken. Hij legde een boek plat op haar hoofd en trok een streepje.
Mila, zes jaar, eerste kerst in het nieuwe huis, schreef hij erbij.
"Nu zijn er hier ook streepjes," zei Mila.
"Nu begint het," zei papa.
En buiten op straat stond Matteo te zwaaien, met een slee onder zijn arm, ook al was er nog altijd geen sneeuw.
Voor ouders
Verhuizen vlak voor de feestdagen kan voor kinderen onzeker voelen. Kleine rituelen helpen: een brief met het nieuwe adres, een vertrouwd voorwerp op een vaste plek, een eerste streepje in de nieuwe deurpost. Zo groeit het gevoel van thuis stap voor stap.
Dit vind je misschien ook leuk
