Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal om voor te lezen: de want aan het hek
5 min lezen
Noor had de mooiste wanten van de wereld. Dat vond ze zelf, en dat vond ook tante Sanne, want die had ze gebreid.
Ze waren paars met witte sterretjes. Aan elke duim zat een klein pomponnetje. En ze zaten aan elkaar vast met een lang koord, dat door de mouwen van Noors jas liep. Zo kon je ze niet verliezen.
Tenminste, dat was de bedoeling.
In het park
Op een koude zaterdag ging Noor met haar papa naar het park. Het had gevroren. De vijver was bedekt met een dun laagje ijs, en de eenden stonden er een beetje verbaasd op te glijden.
Noor gooide steentjes op het ijs. Tik, tik, tikkerdetik, gleden ze weg. Ze klom in het klimrek. Ze ging van de glijbaan. Ze rende achter een duif aan die helemaal geen zin had om te spelen.
Toen ze terug naar huis liepen, stak ze haar handen in haar zakken. Haar linkerhand was warm. Haar rechterhand was koud.
Ze trok haar handen eruit. Aan de linkerhand zat de paarse want met de sterretjes. Aan de rechterhand niets. Alleen het koord bengelde uit haar mouw, met aan het eind een knoopje dat losgeschoten was.
"Papa," zei Noor. Haar stem werd heel klein. "Mijn want is weg."
Zoeken
Ze liepen terug. Langs de vijver. Langs het klimrek. Langs de glijbaan. Ze keken onder de banken en tussen de struiken. Papa keek zelfs in de vuilnisbak, wat Noor heel dapper vond.
Geen want.
Het werd donker. De lantaarns gingen aan.
"We moeten naar huis," zei papa. "Morgen zoeken we nog eens. Afgesproken?"
Noor knikte. Ze praatte de hele weg niet. Papa gaf haar zijn eigen handschoen. Die was veel te groot, haar vingers kwamen maar tot halverwege, maar hij was wel warm.
Thuis
Thuis zat Noor op de vensterbank en keek naar buiten.
"Tante Sanne heeft er zo lang aan gewerkt," zei ze. "Wel drie weken."
Mama kwam naast haar zitten. "Dat is waar," zei ze. "Maar weet je wat tante Sanne altijd zegt? Dingen zijn maar dingen. Het belangrijkste heb je nog: je warme handen en je lieve hoofd."
Noor vond dat dingen soms toch ook belangrijk waren. Maar ze zei het niet.
Het hek
De volgende ochtend gingen ze vroeg terug naar het park. Het had 's nachts nog harder gevroren. Alles was wit van de rijp: de grassprieten, de takken, de spinnenwebben tussen de spijlen van het hek.
En toen zag Noor het.
Op een van de punten van het ijzeren hek, bij de ingang van het park, hing iets paars. Met witte sterretjes. En een pomponnetje aan de duim.
"Mijn want!" riep ze.
Iemand had hem gevonden. Iemand had hem opgeraapt en op het hek gehangen, met de duim omhoog, zodat iedereen die voorbijkwam hem kon zien.
Noor trok de want aan. Hij was koud en een beetje stijf van de rijp. Maar hij was van haar.
"Wie heeft dat gedaan?" vroeg ze.
"Dat weten we niet," zei papa. "Iemand die vriendelijk was."
Meer dingen aan het hek
Toen keek Noor wat beter naar het hek. En ze zag dat haar want niet alleen was geweest.
Op een andere punt hing een blauwe kindermuts. Daarnaast een sjaal met strepen. Een eindje verder een knuffelkonijn met één oor, dat iemand voorzichtig aan zijn oor had opgehangen. En een klein roze handschoentje, zo klein dat het van een baby moest zijn.
"Papa," zei Noor. "Die zijn allemaal verloren."
"En allemaal gevonden," zei papa. "Door iemand die ze hier ophing."
Noor keek naar het konijn met één oor. Ergens was er een kind dat dat konijn zocht. Misschien zat dat kind nu ook op een vensterbank naar buiten te kijken.
Een idee
Die middag zat Noor aan de keukentafel met papier en stiften. Ze maakte een bordje. Mama hielp met de letters.
VERLOREN? KIJK HIER! Iets gevonden? Hang het aan het hek.
Ze tekende er een want bij, en een muts, en een konijn met één oor. Papa plastificeerde het bordje met doorzichtige plakband, zodat het niet nat zou worden.
De volgende ochtend hingen ze het samen aan het hek, met een touwtje.
Een ketting
Elke dag na school ging Noor nu even langs het hek kijken.
Op maandag was de blauwe muts weg. Op dinsdag ook het roze baby-handschoentje. Op woensdag hing er een nieuwe sjaal, en een sleutelhanger met een uiltje eraan.
En op donderdag, de laatste dag voor de kerstvakantie, was het konijn met één oor verdwenen. Op zijn plekje hing een kaartje, met plakband aan het hek geplakt. Er stond in grote, wiebelige letters op:
DANKJEWEL. IK BEN SOFIA. IK BEN 4. DIT IS FLAPJE. HIJ WAS 3 DAGEN KWIJT.
Eronder was een tekening van een konijn met één oor. Het lachte.
Noor stond heel lang naar dat kaartje te kijken.
Kerstavond
Op kerstavond kwam tante Sanne eten. Noor droeg haar wanten, allebei, ook al waren ze binnen. Ze vertelde het hele verhaal. Over de vijver en de glijbaan, over de vuilnisbak, over het hek en de muts en het konijn en Sofia.
Tante Sanne luisterde. Toen haalde ze iets uit haar tas. Een bolletje paarse wol en twee breinaalden.
"Ik heb nog wol over," zei ze. "Zullen we samen een extra want breien? Een reservewant. Die je kan uitlenen aan iemand die het koud heeft."
Noor knikte zo hard dat haar haar ervan dwarrelde.
Het werd een scheve want. Met een duim die een beetje te lang was en een sterretje dat meer op een vlek leek. Maar hij was warm. En hij was van haar, en ook een beetje van iedereen.
Om over te praten na het voorlezen
- Hoe voelde Noor zich toen ze haar want kwijt was? En toen ze hem terugvond?
- Waarom maakte Noor een bordje voor aan het hek?
- Heb jij ooit iets gevonden of teruggekregen? Wat deed je toen?
Dit vind je misschien ook leuk
