Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal over elfjes: de verjaardag van Fien
5 min lezen
Elfje Fien is jarig op 12 december. Dat is midden in de drukste weken van het jaar op de Noordpool. Dan worden er brieven gelezen en lintjes geknipt en dozen gevouwen, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat.
Op de ochtend van 12 december werd Fien wakker. Ze rekte zich uit. Ze zette haar muts op. Het belletje tinkelde.
"Ik ben jarig," fluisterde ze tegen zichzelf. En ze glimlachte.
Ze liep naar de keuken.
Goedemorgen
In de keuken zat de Kerstman met zijn neus in een stapel brieven. Hij keek op.
"Goedemorgen, Fien," zei hij. "Zou jij straks het rode lint van de zolder willen halen? We komen tekort."
"Goedemorgen," zei Fien. Ze wachtte even.
Maar de Kerstman las alweer verder.
Fien at haar boterham. Ze dronk haar melk. Toen ging ze naar de werkplaats.
In de werkplaats
In de werkplaats was iedereen al aan het werk. Elf Lotte schilderde. Elf Teun pakte in. Elf Bram zaagde. Toen Fien binnenkwam, keken ze op.
"Goedemorgen, Fien," zeiden ze.
En toen keken ze heel snel weer naar beneden. Lotte schilderde. Teun pakte in. Bram zaagde.
Fien bleef even staan in de deur. Niemand zei iets meer.
"Ze hebben het druk," dacht ze. "Het is december. Het is normaal dat ze het vergeten."
Maar een klein beetje verdrietig was ze wel.
Het lint op de zolder
Fien klom de trap op naar de zolder. Het was er stoffig en een beetje donker. Ze zocht naar het rode lint. Ze zocht in de kist bij het raam. Ze zocht achter de oude schommelstoel. Ze zocht in de hoek met de kartonnen dozen.
Het duurde lang. Heel lang. Er was geen rood lint.
Beneden hoorde ze gestommel. Gefluister. Iemand die "Sst!" zei. En iets dat omviel, met een plof, gevolgd door gegiechel.
Fien fronste. Wat was daar aan de hand?
Toen hoorde ze de Kerstman roepen. "Fien? Heb je het lint al?"
"Ik vind het niet!" riep Fien terug.
"Ach," riep de Kerstman. "Dan ligt het misschien in de stal. Wil jij daar even kijken?"
Naar de stal
Fien zuchtte. Ze klom de trap af. In de gang was niemand. In de keuken was niemand. Zelfs in de werkplaats was niemand meer.
"Waar is iedereen?" mompelde ze.
Ze trok haar laarzen aan. Ze liep door de sneeuw naar de stal. Het was al donker aan het worden. Door de kieren van de staldeur scheen een warm, geel licht.
Fien deed de deur open.
"VERRASSING!"
Een feest
Fien bleef staan. Haar mond viel open.
De stal was helemaal versierd. Er hingen slingers van gekleurd papier, van balk tot balk. Overal brandden lantaarns. In het midden stond een tafel met een wit tafelkleed, en daarop een taart. Een grote, ronde taart met wit glazuur en een kaarsje erop.
Rondom de tafel stonden alle elfjes. Lotte, Teun, Bram, Juul, Siebe, Ward. En Mo, het kleinste elfje, stond op de tafel zelf, zodat hij goed kon zien.
De rendieren hadden allemaal een papieren feesthoed op. Een beetje scheef, tussen hun geweien. Knoes had er zelfs twee.
En in het midden stond de Kerstman. Met zijn handen op zijn buik en een glimlach van oor tot oor.
"Gelukkige verjaardag, Fien," zei hij.
Ze waren het niet vergeten
"Jullie..." zei Fien. Haar stem trilde een beetje. "Jullie waren het niet vergeten?"
"Vergeten?" lachte Lotte. "Al een week maken we slingers als jij slaapt!"
"Ik heb zo moeten oppassen om niets te zeggen," zei Teun. "Vanochtend had ik het bijna verklapt. Daarom keek ik zo snel weg."
"Het rode lint," zei de Kerstman, en hij knipoogde. "Dat ligt gewoon in de werkplaats. Op de plank, waar het altijd ligt. We hadden alleen even tijd nodig."
Fien begon te lachen. En tegelijk rolde er een traan over haar wang. Een blije traan.
Een lied en een cadeau
Ze zongen voor haar. Alle elfjes, en de Kerstman met zijn zware stem, en de rendieren die op hun eigen manier meebromden. Fien blies het kaarsje uit en deed een wens.
Toen kwam Mo naar voren met een klein doosje. Hij had het met twee handen vast.
"Van ons allemaal," zei hij.
Fien deed het doosje open. Er lag een belletje in. Een nieuw, glanzend belletje voor op haar muts. Er stonden kleine tekeningetjes op gegraveerd. Een penseel, van Lotte. Een strik, van Teun. Een hamertje, van Bram. Een naald, van Juul. Een envelop, van Siebe. En heel klein, onderaan, een mutsje zo groot als een vingerhoed. Van Mo.
"Iedereen heeft er iets op gezet," zei de Kerstman. "Zodat je ons altijd bij je hebt, waar je ook gaat."
Fien hing het belletje aan haar muts. Ze schudde haar hoofd.
Tinkel, tinkel. Het klonk helderder dan ooit.
Taart voor iedereen
Ze aten taart. De rendieren kregen wortelkoekjes. De Kerstman at twee stukken, en toen nog een half stuk, "omdat het een speciale dag was".
Die nacht, toen Fien in haar bedje lag, luisterde ze nog lang naar het belletje op haar muts, die aan het haakje naast haar bed hing.
Ze was niet vergeten. Niet één beetje.
Om over te praten
- Waarom dacht Fien dat iedereen haar verjaardag vergeten was?
- Wat stond er allemaal op het nieuwe belletje?
- Hoe zou jij iemand verrassen op zijn of haar verjaardag?
Dit vind je misschien ook leuk
