Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Slaapverhaaltje met kerst: de uil zegt welterusten
3 min lezen
Het was kerstavond. Het was donker en stil.
Hoog in de oude eik aan de rand van het dorp zat een uil. Een grote, zachte uil met ronde, gele ogen.
De uil deed haar ogen open. Knipper. Knipper.
"Oehoe," zei de uil. "Het is tijd. Tijd om iedereen welterusten te zeggen."
Ze spreidde haar vleugels. En zonder één geluid vloog ze weg.
Over het bos
Eerst vloog de uil over het bos.
Onder een dikke wortel lag de vos. Hij had zijn staart over zijn neus gelegd, als een dekentje.
"Welterusten, vos," zei de uil. "Oehoe."
De vos zwaaide even met zijn staart. En sliep verder.
Over de wei
Toen vloog de uil over de wei.
In de stal stonden de koeien dicht tegen elkaar aan. Ze kauwden langzaam. Ze knipperden met hun lange wimpers.
"Welterusten, koeien," zei de uil. "Oehoe."
"Boe," zeiden de koeien heel zacht. En hun ogen gingen dicht.
Over de vijver
Toen vloog de uil over de vijver.
Het water was bevroren. Op een eilandje van riet zaten de eenden, met hun koppen onder hun vleugels.
"Welterusten, eenden," zei de uil. "Oehoe."
"Kwek," zei één eend, in haar slaap.
Over de huizen
En toen vloog de uil over de huizen van het dorp.
In alle ramen brandden lichtjes. Rode lichtjes, gele lichtjes, en lichtjes die knipperden. In elk huis stond een kerstboom.
De uil vloog langs een raam. Daar zat een opa in een grote stoel. Hij las een boek voor aan twee kinderen in pyjama.
"Welterusten," zei de uil zacht. "Oehoe."
Ze vloog langs een ander raam. Daar wiegde een mama een baby'tje in haar armen. Heen en weer. Heen en weer.
"Welterusten," zei de uil. "Oehoe."
Bij het laatste huis
Bij het laatste huis van de straat was één raampje nog open, een heel klein beetje.
In de kamer lag een kind in bed. Een kind met een knuffel onder de arm en een dekentje tot aan de kin.
Het kind was nog niet helemaal in slaap. Het luisterde.
"Oehoe," zei de uil, heel zacht.
Het kind glimlachte. "Welterusten, uil," fluisterde het.
Een belletje
En toen, heel ver weg, hoog boven de wolken, hoorde de uil iets.
Tingeling. Tingeling.
Een belletje. Zo zacht dat je het bijna niet kon horen.
De uil keek omhoog. Ze zag niets, alleen sterren. Maar ze wist wie daar vloog op kerstavond.
"Welterusten, Kerstman," zei de uil. "Oehoe."
Terug naar huis
Toen vloog de uil terug naar de oude eik. Ze schudde haar veren. Ze ging lekker zitten.
Het bos sliep. De wei sliep. De vijver sliep. Het dorp sliep.
En het kind in het laatste huis?
Dat sliep ook.
Welterusten.
Dit vind je misschien ook leuk
