Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal voor peuters: verstoppertje met de sneeuwhaas
3 min lezen
Achter het huisje van de Kerstman woont een sneeuwhaas. Hij heet Huppel. Huppel is helemaal wit. Witte oren, witte pootjes, een wit staartje. Alleen het puntje van zijn neus is zwart, en de randjes van zijn oren.
Op een ochtend kwam Huppel aan de deur kloppen.
"Kerstman," zei hij, "speel je verstoppertje met mij?"
"Graag," zei de Kerstman. "Ik tel tot tien. Verstop jij je maar."
Eén, twee, drie
De Kerstman legde zijn handen voor zijn ogen.
"Eén, twee, drie, vier, vijf," telde hij. "Zes, zeven, acht, negen, tien. Ik kom!"
Hij keek rond. Overal lag sneeuw. Witte sneeuw op het dak. Witte sneeuw op het hek. Witte sneeuw op de grond.
Maar geen haas.
Waar is Huppel?
"Is Huppel achter de boom?" vroeg de Kerstman. Hij keek achter de grote den.
Nee. Alleen sneeuw.
"Is Huppel bij de slee?" Hij keek achter de slee.
Nee. Alleen sneeuw.
"Is Huppel in de sneeuwhoop?" Hij keek naar de grote sneeuwhoop naast de stal.
Die sneeuwhoop was wit. En rond. En stil.
Heel stil.
Maar bovenaan de sneeuwhoop zat een klein zwart puntje. En dat puntje snuffelde. Snuf, snuf.
"Hihi," zei de sneeuwhoop.
"Gevonden!" riep de Kerstman. "Ik zag je neus, Huppel!"
Huppel sprong op. De sneeuw stoof alle kanten uit. "Dat was mijn neus," lachte hij. "Die verstopt zich nooit goed."
Nu de Kerstman
"Nu jij," zei Huppel. "Nu verstop jij je, en ik tel."
Huppel legde zijn pootjes voor zijn ogen. "Eén, twee, drie..."
De Kerstman keek rond. Waar zou hij zich verstoppen? Hij liep naar de sneeuwhoop. Hij ging erachter zitten. Hij maakte zich zo klein als hij kon.
Dat was niet zo heel klein.
"...acht, negen, tien! Ik kom!"
Huppel deed zijn ogen open. Hij keek rond. Witte sneeuw. Witte bomen. Wit dak.
En achter de sneeuwhoop: iets roods. Iets heel groots en roods. Met een wit bolletje erop.
Huppel hoefde niet eens te zoeken.
"Gevonden!" riep hij. "Ik zag je muts, Kerstman! En je jas! En je buik!"
De Kerstman kwam lachend overeind. "Een rode jas in de witte sneeuw," zei hij. "Dat was misschien niet zo slim."
Nog een keer
Ze speelden de hele ochtend. Huppel verstopte zich in de sneeuw, en elke keer zag de Kerstman zijn zwarte neusje. De Kerstman verstopte zich achter de stal, achter de slee, achter de boom. En elke keer zag Huppel meteen zijn rode jas.
Toen ging de Kerstman naar binnen. Hij kwam terug in zijn witte badjas, met een witte handdoek over zijn muts.
"Ik ben er klaar voor," zei hij.
Huppel telde tot tien. Hij keek rond. Hij zocht en hij zocht. Hij zag niets rood.
Maar toen hoorde hij iets, achter de sneeuwhoop.
"Hatsjoe!"
"Gevonden!" riep Huppel. En ze rolden samen lachend door de sneeuw.
Om samen te doen
- Speel jij ook graag verstoppertje? Waar verstop jij je het liefst?
- Wat verraadde Huppel? En wat verraadde de Kerstman?
Dit vind je misschien ook leuk
