Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Grappig kerstverhaal: de slee die niet wilde vertrekken
5 min lezen
Elk jaar, in het begin van december, maakt de Kerstman een proefrit met zijn slee. Een klein rondje boven de Noordpool. Om te kijken of alles nog goed werkt.
Die ochtend stond de slee klaar voor de stal. Hij glom. Elf Bram, de sleeënmaker, had hem de hele week gepoetst. Het rood was roder dan ooit. Het goud blonk als de zon.
De rendieren stonden ervoor, in een lange rij. Bolle, Sterre, Pluim, Mos, Takje, en helemaal vooraan Knoes, die dit jaar voor het eerst mee mocht vooraan.
De Kerstman klom op de bok. Hij nam de teugels in zijn handen.
"Klaar?" riep hij.
"Klaar!" riepen de elfjes.
"Vooruit dan maar!"
De rendieren trokken.
De slee bleef staan. Geen centimeter.
Nog een keer
"Hmm," zei de Kerstman. "Nog een keer. Een, twee, drie... trekken!"
De rendieren zetten hun hoeven in de sneeuw. Ze bogen hun koppen. Ze trokken zo hard dat hun geweien ervan trilden.
De slee bleef staan. Geen centimeter.
"Misschien is hij vastgevroren," zei elfje Fien.
Elf Bram
Bram kroop onder de slee. Hij bekeek de glijders. Hij klopte erop met zijn hamertje. Tik, tik, tik.
"Niet vastgevroren," riep hij van onder de slee. "Maar ze zijn misschien wat stroef. Ik smeer ze in."
Hij haalde een pot was. Hij wreef de glijders in tot ze glommen. Toen kroop hij er weer onder vandaan, met een zwarte vlek op zijn neus.
"Probeer nu maar."
"Een, twee, drie... trekken!"
De rendieren trokken. De elfjes hielden hun adem in.
De slee bleef staan. Geen centimeter.
Elf Juul
"Ik weet het," zei elf Juul. "De slee is te zwaar. Er ligt van alles in."
Ze klom in de slee. Ze haalde er een deken uit. Een thermosfles. Een reservemuts. Een zak wortels voor de rendieren. Een kussen. Nog een kussen. Een boek met kaarten. Een pakje koekjes. Een tweede pakje koekjes.
"Kerstman," zei Juul streng, "waarom liggen er drie pakjes koekjes in de slee?"
"Voor onderweg," zei de Kerstman een beetje verlegen. "Het is een lange tocht."
"Het is een proefrit van tien minuten," zei Juul.
Ze legde alles op een stapel in de sneeuw. "Probeer nu maar."
"Een, twee, drie... trekken!"
De slee bleef staan. Geen centimeter.
Iedereen duwt
Nu kwamen alle elfjes helpen. Fien, Bram, Juul, Lotte, Siebe, Ward en zelfs Mo, het kleinste elfje. Ze gingen allemaal achter de slee staan, met hun handen tegen het hout.
"Wij duwen, jullie trekken," zei Fien tegen de rendieren. "Klaar? Een, twee, drie..."
"Duwen!" riepen de elfjes.
"Trekken!" riep de Kerstman.
De rendieren trokken. De elfjes duwden. Ze duwden zo hard dat hun mutsen scheef zakten. Mo duwde zo hard dat hij met zijn voetjes achteruit in de sneeuw gleed.
De slee kraakte. De slee kreunde.
De slee bleef staan. Geen centimeter.
Iedereen liet zich in de sneeuw vallen, hijgend en puffend.
Het hendeltje
Mo lag op zijn rug in de sneeuw, naast de slee. Hij keek omhoog, naar de onderkant van de bok, waar de voeten van de Kerstman stonden. Daar zag hij iets wat niemand anders kon zien, omdat niemand anders zo laag lag.
Een hendeltje. Een klein, koperen hendeltje. En het stond omhoog.
"Kerstman," zei Mo. "Wat is dat hendeltje bij je voeten?"
De Kerstman boog zich voorover. Hij keek. Hij keek nog eens. Zijn wangen werden rood. Nog roder dan anders.
"O," zei hij. "Dat is de rem."
Het werd heel stil.
"De rem?" vroeg Fien.
"De rem," zei de Kerstman. "Die heb ik vorig jaar opgetrokken. Na de laatste rit. Zodat de slee niet zou wegglijden in de wind. En ik ben hem... helemaal vergeten."
Lachen
Eerst giechelde Mo. Toen giechelde Juul. Toen lachte Bram, met zijn zwarte vlek op zijn neus. En toen lachte iedereen. De elfjes lagen dubbel in de sneeuw. De rendieren snoven en schudden met hun koppen. Knoes hikte er bijna van.
En de Kerstman lachte het hardst van allemaal. Zijn buik schudde als een pudding.
"Een heel jaar," hikte hij. "Een heel jaar heeft die rem erop gestaan."
Toen hij was uitgelachen, duwde hij het hendeltje naar beneden. Klik.
"Zullen we het nog eens proberen?" vroeg hij.
"Een, twee, drie... trekken!" riepen de elfjes.
De rendieren trokken. En de slee schoot vooruit. Zo snel dat de Kerstman bijna achterover viel. Over de sneeuw, langs de stal, en toen omhoog, de lucht in.
De elfjes juichten. Ze zwaaiden met hun mutsen.
Tien minuten later landde de slee weer voor de stal. De Kerstman stapte uit met rode wangen en een grote glimlach.
"Hij werkt perfect," zei hij. "Bram, je hebt hem prachtig gepoetst. Juul, hij vloog veel lichter zonder al die kussens. En Mo..."
Hij tilde Mo op en zette hem op zijn schouder.
"Mo, jij hebt het allerbelangrijkste gezien."
Die avond hing er een nieuw bordje in de slee, vlak bij de voeten van de Kerstman. Fien had het geschilderd, in grote letters:
EERST DE REM LOSMAKEN!
En de drie pakjes koekjes? Die aten ze samen op. Niet in de slee. Gewoon in de stal.
Om over te praten
- Wat probeerden de elfjes allemaal om de slee te laten vertrekken?
- Waarom zag Mo het hendeltje wel, en de anderen niet?
- Ben jij ook al eens iets vergeten dat eigenlijk heel simpel was?
Dit vind je misschien ook leuk
