Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal over kerstavond: de lange nacht van de Kerstman
5 min lezen
Het is de avond van 24 december. Op de Noordpool is het al lang donker. Maar in de werkplaats branden alle lichtjes.
De elfjes lopen heen en weer. Ze dragen de laatste zakken naar de slee. Elf Bram controleert de glijders. Elf Lotte telt de lantaarns. Elfje Fien poetst de belletjes van het tuig, één voor één, tot ze blinken.
In de stal staan de rendieren klaar. Ze stampen met hun hoeven. Ze snuiven wolkjes in de koude lucht. Vannacht is de langste nacht van het jaar. Voor hen, en voor de Kerstman.
De Kerstman maakt zich klaar
In zijn slaapkamer trekt de Kerstman zijn warmste kleren aan. Zijn wollen onderhemd. Zijn rode broek. Zijn rode jas met de witte rand. Zijn brede zwarte riem. Zijn grote laarzen, die Fien gisteren heeft gepoetst.
Hij kamt zijn baard. Honderd keer, zoals altijd op kerstavond. Hij zet zijn muts op.
Dan kijkt hij in de spiegel.
"Zo," zegt hij tegen zichzelf. "Het is tijd."
Fien staat in de deuropening met een thermosfles. "Warme chocolademelk," zegt ze. "Voor onderweg. En je sjaal. En vergeet je bril niet."
De Kerstman klopt op zijn jaszak. Daar zit zijn bril. Hij klopt op zijn andere jaszak. Daar zit een kaart van de hele wereld, met alle wegen door de lucht.
"Alles bij me," zegt hij.
Vertrek
Buiten zijn alle elfjes komen kijken. Ze staan in een rij in de sneeuw, met hun lantaarns in hun handen. De Kerstman klimt op de slee. Hij kijkt om naar de elfjes, naar het huisje, naar de stal.
Dan zegt hij zacht: "Kom, rendieren. We gaan."
De rendieren trekken. De slee glijdt over de sneeuw. Sneller. Nog sneller. En dan, zonder dat je het merkt, laat hij de grond los.
Ze vliegen.
Beneden worden de lantaarns van de elfjes kleine stipjes. Fien zwaait tot ze hem niet meer kan zien.
Boven de wereld
De slee vliegt over de zee. Het water is donker en glanst in het licht van de maan. Hij vliegt over bergen met witte toppen. Over bossen waar de bomen dicht tegen elkaar staan.
Dan ziet de Kerstman de eerste lichtjes. Een dorp. Kleine huizen met daken vol sneeuw, of daken nat van de regen. Straatjes met lantaarnpalen. Ramen waarachter een kerstboom glinstert.
Iedereen slaapt. Of bijna iedereen.
Stil, stil, heel stil, denkt de Kerstman. Zo stil als een sneeuwvlok die valt.
In de huizen
De slee landt zo zacht op een dak dat er zelfs geen sneeuw van afvalt. De rendieren staan stil. Ze weten wat ze moeten doen. Ze wachten, en ze maken geen geluid.
De Kerstman gaat op zijn tenen. Hoe hij in de huizen komt? Dat is een geheimpje. Het ene huis heeft een schoorsteen. Het andere huis heeft een deur. Een appartement op de tiende verdieping heeft een balkon. De Kerstman vindt altijd een weg, en hij laat nooit een vuile voetstap achter.
Binnen is het donker en warm. Het ruikt naar dennennaalden en naar het eten van die avond. Op een tafeltje staat een glas melk met een koekje ernaast. De Kerstman neemt een klein hapje.
"Mmm," fluistert hij. "Dankjewel."
Bij de boom zet hij iets neer. Heel voorzichtig, zodat het papier niet ritselt. Op een stoel ligt een knuffelkonijn dat uit een bed is gevallen. De Kerstman legt het terug in de kamer ernaast, naast een kind dat ligt te slapen met de mond een beetje open.
Stil, stil, heel stil.
En weer naar buiten. Naar de slee. Naar het volgende dak.
Een lange nacht
Zo gaat het de hele nacht. Huis na huis. Dorp na dorp. Stad na stad.
In het ene huis ligt een tekening op tafel: de Kerstman met een heel grote baard. In het andere huis staat een schaaltje water klaar voor de rendieren. In een derde huis slaapt de hond met één oog open en kwispelt hij een beetje als de Kerstman voorbijkomt.
"Sst," fluistert de Kerstman. "Slaap maar verder."
Tussendoor, op een stil plekje hoog in de lucht, drinkt hij een slok chocolademelk uit de thermosfles van Fien. Die is nog altijd warm.
De rendieren worden moe. De Kerstman ook. Maar ze gaan verder.
Stil, stil, heel stil.
Naar huis
Als de lucht in het oosten een heel klein beetje lichter wordt, draait de Kerstman de slee om.
"Naar huis," zegt hij. "Goed gedaan, allemaal."
Ze vliegen terug, over de zee, over de bergen, tot de wereld onder hen weer wit is.
Op de Noordpool brandt nog één lichtje. Het is de lantaarn in het raam van de keuken. Daarachter zit Fien. Ze is in slaap gevallen op een stoel, met haar hoofd op de tafel.
De Kerstman zet de rendieren in de stal. Hij geeft ze extra haver en extra hooi. Hij aait elk rendier over de neus.
Dan gaat hij naar binnen. Hij legt een deken over Fien. Hij doet zijn laarzen uit en zijn pantoffels aan. Hij gaat in zijn grote stoel zitten en zucht een diepe, tevreden zucht.
Fien doet één oog open. "Ben je terug?" mompelt ze.
"Ik ben terug," zegt de Kerstman.
"Was het een goede nacht?"
De Kerstman glimlacht. Hij denkt aan alle slapende huizen. Aan de tekeningen, de koekjes, de hond die kwispelde.
"Het was een heel goede nacht," zegt hij.
En dan valt hij in slaap. In zijn stoel, met zijn muts nog op. Hij slaapt de hele eerste kerstdag lang.
En niemand op de Noordpool die hem wakker maakt.
Stil, stil, heel stil.
Vrolijk kerstfeest.
Dit vind je misschien ook leuk
