Home › Kerstverhalen om voor te lezen
📖 De Kerstman kan niet slapen: kerstverhaal voor het slapengaan
5 min lezen
Het was laat in het huisje van de Kerstman. Buiten viel de sneeuw, zacht en stil. De rendieren sliepen in de stal. De werkplaats was donker. Zelfs de klok in de gang tikte een beetje zachter dan overdag.
Alleen de Kerstman sliep niet.
Hij lag in zijn grote bed onder zijn dikke deken met rode ruitjes. Hij lag op zijn rug. Hij draaide op zijn zij. Hij draaide op zijn buik. Hij draaide weer op zijn rug.
Krak, deed het bed. Krak, krak.
"Ik kan niet slapen," zuchtte de Kerstman.
Fien hoort het
In het kleine kamertje naast de keuken sliep elfje Fien. Ze had een bed zo groot als een schoenendoos, met een dekentje dat haar oma gebreid had. Maar van al dat gekraak werd ze wakker.
Ze zette haar muts op, het belletje tinkelde zachtjes, en ze liep op haar tenen naar de kamer van de Kerstman.
"Kerstman?" fluisterde ze. "Ben je nog wakker?"
"Ja," zei de Kerstman. "Ik ben zo wakker als een uil. Mijn hoofd zit vol gedachten. Ze springen rond als kikkers."
Fien klom op de rand van het bed. "Zullen we samen proberen om je slaperig te maken?"
"Graag," zei de Kerstman.
Schaapjes tellen
"Probeer schaapjes te tellen," zei Fien. "Dat doet mijn oma altijd."
De Kerstman deed zijn ogen dicht. "Eén schaapje," zei hij. "Twee schaapjes. Drie schaapjes. Vier..."
Hij deed zijn ogen weer open.
"Fien, het vierde schaapje heeft een muts op. En een sjaal. En het vijfde schaapje wil met het vierde schaapje ruilen, en nu maken ze ruzie over die sjaal."
Fien giechelde. "Dat is niet de bedoeling, Kerstman."
"Ik weet het," zei de Kerstman. "Mijn schaapjes zijn veel te druk."
Warme melk
"Dan maak ik warme melk," zei Fien. "Met een beetje honing."
Ze ging naar de keuken en kwam terug met een grote mok. Er kwam een wolkje stoom uit. De Kerstman dronk de melk op, slokje voor slokje. Hij kreeg een witte snor van het schuim, bovenop zijn eigen witte snor.
"Heerlijk," zei hij. "Ik voel mijn buik helemaal warm worden."
Maar zijn ogen bleven open. Wijd open.
Een liedje
"Zal ik een liedje zingen?" vroeg Fien.
"Ja, graag."
Fien zong een liedje over de sneeuw. Over vlokjes die dwarrelen en dwarrelen en heel zachtjes op de grond gaan liggen. Ze zong steeds zachter, steeds trager.
De Kerstman gaapte. Een grote gaap. Fien gaapte ook. Haar belletje tinkelde.
"Bijna," mompelde de Kerstman. Maar toen dacht hij aan alle lintjes die nog geknipt moesten worden, en zijn ogen gingen weer open.
Het ademspelletje
Fien dacht heel goed na. Toen wist ze het.
"Kerstman," zei ze, "ik ken nog een spelletje. Het ademspelletje. Leg je handen eens op je buik."
De Kerstman legde zijn grote handen op zijn ronde buik.
"Nu adem je heel langzaam in door je neus," zei Fien. "Je buik wordt dik, als een ballon."
De Kerstman ademde in. Zijn buik werd nog ronder dan hij al was.
"En nu adem je heel langzaam uit, door je mond. Alsof je een kaarsje wil laten flakkeren, maar niet uitblazen."
Pfffff, deed de Kerstman.
Doe jij ook mee? Leg je handen op je buik. Adem in door je neus... en blaas zachtjes uit.
"Nog een keer," zei Fien. "In... en uit."
De Kerstman ademde in. En uit.
"En nu denk je aan iets fijns," fluisterde Fien. "Iets warms. Iets zachts."
Iets fijns
De Kerstman dacht na. Hij dacht aan de sneeuw buiten, die alles wit en stil maakt. Hij dacht aan de rendieren, die in de stal tegen elkaar aan lagen, warm en rustig. Hij dacht aan Knoes, het kleinste rendier, dat in zijn slaap altijd een beetje met zijn oor wiebelt.
In... en uit.
Hij dacht aan alle kinderen, overal ter wereld, die op dit moment ook in hun bed lagen. Met hun knuffel in hun arm. Met hun dekentje tot aan hun neus. Die ook heel rustig ademden.
In... en uit.
Hij dacht aan Fien, die naast hem zat en die zo goed voor hem zorgde.
In... en uit.
Zijn ogen werden zwaar. Zwaar als twee sneeuwballen. Ze gingen dicht. En bleven dicht.
Welterusten
Fien bleef nog even zitten. Ze hoorde de Kerstman zachtjes snurken. Niet hard, eerder een beetje zoals een kat die spint.
Ze trok de deken met de rode ruitjes wat hoger op. Ze blies de kaars uit. En op haar tenen, met haar hand op het belletje van haar muts zodat het niet zou tinkelen, liep ze terug naar haar eigen bedje.
Ze kroop onder haar dekentje. Ze legde haar handen op haar buik.
In... en uit.
En toen sliep Fien ook.
Buiten viel de sneeuw. Zacht en stil. Over het huisje, over de stal, over de werkplaats.
Welterusten, Kerstman. Welterusten, Fien.
En welterusten jij.
Tip voor ouders
Het ademspelletje uit dit verhaal werkt ook buiten de kerstperiode. Laat je kind de handen op de buik leggen en de buik als een ballon voelen opblazen en leeglopen. Drie of vier rustige ademhalingen zijn vaak genoeg om tot rust te komen na een drukke dag.