Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal over een ijsbeer die wilde helpen
5 min lezen
Op een ochtend in december werd er op de deur van de werkplaats geklopt. Niet klop, klop, zoals een elfje klopt. Maar BONK, BONK, zoals iemand met hele grote poten klopt.
Elfje Fien deed open.
Voor de deur stond een ijsbeer. Een jonge ijsbeer, nog niet helemaal volgroeid, maar toch al drie keer zo groot als Fien. Hij had een zwarte neus en kleine ronde oortjes, en hij keek een beetje verlegen.
"Goedemorgen," zei de ijsbeer. "Ik heet Snuf. Ik heb gehoord dat jullie het druk hebben. Mag ik helpen?"
Fien keek naar Snuf. Ze keek naar de deur van de werkplaats. De deur was smal. Snuf was breed.
"Dat is heel lief van je," zei ze. "Kom maar binnen. Als het lukt."
Door de deur
Snuf boog zijn kop. Hij trok zijn schouders in. Hij wurmde en hij wrong. Er klonk een plop, en toen stond hij binnen.
Een beetje te snel.
Hij botste tegen een tafel. Een doos knikkers viel om. Honderd knikkers rolden over de vloer, alle kanten op. De elfjes sprongen opzij.
"Oei," zei Snuf. "Sorry."
"Geeft niets," zei elf Bram, en hij begon de knikkers op te rapen. "Dat gebeurt mij ook weleens. Niet zo vaak. Maar soms."
Schilderen
"Misschien kan Snuf helpen schilderen," zei elf Lotte. Ze gaf hem een kwastje en een houten treintje.
Het kwastje was zo klein in Snufs poot dat hij het bijna niet kon zien. Hij doopte het in de rode verf. Voorzichtig. Heel voorzichtig.
Maar zijn poot was groot. En toen hij het treintje wilde schilderen, schilderde hij niet alleen het treintje. Hij schilderde ook de tafel. En zijn eigen buik. En een beetje van Lotte.
Lotte keek naar haar rode arm. "Misschien," zei ze vriendelijk, "is schilderen niet jouw ding."
Inpakken
"Dan kan hij helpen inpakken," zei elf Juul. Ze legde een vel papier voor hem neer, en een doos, en een lint.
Snuf vouwde het papier om de doos. Krrrt! Zijn klauwtje ging er dwars doorheen. Hij nam een nieuw vel. Krrrt! Nog een. Krrrt!
Hij probeerde het lint te knopen. Maar het lint was zo dun en zijn poten waren zo dik. Na een tijdje zat het lint niet om de doos. Het zat om zijn eigen poten. Allebei.
Juul knipte hem los. "Misschien," zei ze vriendelijk, "is inpakken ook niet jouw ding."
Snuf is verdrietig
Snuf ging in een hoek van de werkplaats zitten. Zo klein als hij kon. Dat was niet heel klein.
"Ik ben te groot," zei hij zacht. "Ik maak alles stuk. Ik ga maar weer naar huis."
De Kerstman had alles gezien vanaf zijn bureau. Hij zette zijn bril af en kwam naast Snuf op de grond zitten.
"Weet je, Snuf," zei hij. "In deze werkplaats is iedereen goed in iets anders. Lotte schildert. Juul pakt in. Bram maakt dingen. Mo kruipt waar niemand anders bij kan. Vertel eens: waar ben jij goed in? Wat doe je het liefst?"
Snuf dacht na.
"Glijden," zei hij. "Op mijn buik, over de sneeuw. En duwen. Ik kan heel goed duwen. Ik heb een keer een sneeuwhoop zo groot als een huis aan de kant geduwd. Gewoon om te kijken of het kon."
De Kerstman keek op. Zijn ogen begonnen te twinkelen.
"Snuf," zei hij. "Kom eens mee naar buiten."
De landingsbaan
Achter de stal lag een lange, rechte strook. Dat was de plek waar de slee vertrekt en weer landt. De landingsbaan. Maar het had de hele week gesneeuwd. De landingsbaan lag vol hopen en bulten en richels. Je kon niet eens meer zien waar hij begon.
"Al drie dagen proberen de elfjes dit vrij te maken met schopjes," zei de Kerstman. "Maar het sneeuwt sneller dan zij kunnen scheppen. En zo kan mijn slee niet vertrekken."
Snuf keek naar de landingsbaan. Toen keek hij naar de Kerstman.
"Mag ik?" vroeg hij.
"Graag," zei de Kerstman.
Snuf liep naar het begin van de baan. Hij ging op zijn buik liggen. Hij zette zich af met zijn achterpoten. En hij gleed.
Woesj!
Hij gleed over de hele baan, van het ene eind naar het andere. Met zijn grote buik en zijn brede poten duwde hij alle sneeuw opzij. Toen hij aan het einde was, draaide hij om. En hij gleed terug.
Woesj!
Na vijf keer heen en weer lag de landingsbaan er glad en vlak bij. Zo glad als een spiegel.
Iedereen juicht
De elfjes waren naar buiten gekomen. Ze stonden met hun schopjes in hun handen en hun monden open.
"Drie dagen," zei Bram. "Wij waren er drie dagen mee bezig."
"En Snuf deed het in vijf minuten," zei Fien.
Toen begonnen ze te juichen. Ze juichten zo hard dat de rendieren in de stal hun koppen naar buiten staken om te kijken.
Snuf stond in de sneeuw, met een rode verfvlek op zijn buik en een glimlach van oor tot oor.
"Ik kon iets," zei hij. "Ik kon echt iets."
"Je kon iets wat niemand van ons kon," zei de Kerstman. "Wil je dit elke dag doen, tot kerstavond? Dan ben jij voortaan onze landingsbaanbeer."
Snuf knikte zo hard dat zijn oortjes flapperden.
Op kerstavond
En zo gebeurde het. Elke ochtend gleed Snuf over de landingsbaan, heen en weer, tot alles glad was. En op kerstavond, toen de slee klaarstond, lag de baan er mooier bij dan ooit.
Toen de Kerstman vertrok, stond Snuf aan het einde van de baan. Hij zwaaide met zijn grote poot.
En weet je wat er op de achterkant van de slee stond, in kleine rode letters, met een penseel geschilderd door Lotte?
Met dank aan Snuf.
Om over te praten
- Waarom lukte schilderen en inpakken niet zo goed voor Snuf?
- Waar is Snuf heel goed in?
- Waar ben jij goed in? En waar is iemand anders in jouw familie goed in?
Dit vind je misschien ook leuk
