Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal over een nieuw zusje: de eerste kerst van Lina
5 min lezen
Idris was vijf jaar en drie maanden. Hij wist heel veel over kerstmis.
Hij wist dat je een kerstboom moet versieren. Hij wist dat kerstkransjes lekkerder zijn als je ze eerst in je warme chocolademelk doopt. Hij wist dat de Kerstman op kerstavond rondvliegt, als alle kinderen slapen.
Zijn zusje Lina wist helemaal niets over kerstmis.
Lina was namelijk zeven weken oud.
Lina weet niets
"Lina weet niet eens wat een kerstboom is," zei Idris tegen mama.
"Nee," zei mama. Ze zat op de bank met Lina tegen haar schouder. "Het is haar allereerste kerst."
Idris keek naar zijn zusje. Ze had een roze gezichtje, een plukje zwart haar dat recht overeind stond, en piepkleine handjes die altijd tot vuistjes waren gebald.
Ze kon niet praten. Ze kon niet lopen. Ze kon niet eens zelf haar hoofd rechtop houden.
Ze kon wel drinken, slapen, en héél hard huilen. Vooral 's nachts.
"Iemand moet het haar uitleggen," zei Idris.
"Wie dan?" vroeg mama.
Idris trok zijn schouders recht. "Ik," zei hij. "Ik ben haar grote broer."
Les één: de kerstboom
Die middag zette papa de kerstboom op. Idris hielp de lichtjes uit de knoop te halen. Dat duurde lang.
Toen ging hij naast het wipstoeltje van Lina zitten.
"Lina," zei hij. "Dit is een kerstboom. Hij is groen. Hij staat binnen, ook al is het een boom. Dat is normaal met kerst."
Lina keek naar het plafond.
"Je moet niet naar het plafond kijken," zei Idris. "Je moet naar de boom kijken."
Papa deed de lichtjes aan. En toen gebeurde er iets. Lina draaide haar hoofdje. Heel langzaam. Haar donkere oogjes vonden de lichtjes. Ze werden groot. Haar mondje ging een beetje open.
"Ze kijkt!" fluisterde Idris. "Papa, ze kijkt naar de lichtjes!"
"Jij bent een goede leraar," zei papa.
Les twee: kerstliedjes
De volgende dag oefende Idris kerstliedjes. Hij zong ze allemaal voor Lina. Het liedje over de sneeuw. Het liedje over de klokjes. Het liedje dat hij op school had geleerd, met de gebaren erbij.
Halverwege het derde liedje begon Lina te huilen.
Idris stopte. "Vond je het niet mooi?"
Mama nam Lina op. "Ik denk dat ze gewoon honger heeft," zei ze.
"O," zei Idris. "Dan zing ik straks verder."
En dat deed hij. Toen Lina gedronken had en weer in haar wipstoeltje lag, zong hij heel zacht. En Lina keek naar hem, met haar vuistjes naast haar hoofd, alsof ze echt luisterde.
Een moeilijke dag
Maar niet alle dagen waren makkelijk.
Op een avond kwamen oma en opa op bezoek. Oma had een cadeautje meegebracht voor Lina: een zacht konijntje. Opa nam Lina in zijn armen en zei dat ze precies op mama leek toen die klein was. Tante Nour maakte wel twintig foto's.
Iedereen keek naar Lina. Niemand keek naar de kerstster die Idris op school had gemaakt, met echte glitters.
Idris ging in de gang op de trap zitten. Hij voelde zich klein en groot tegelijk. Dat is een raar gevoel.
Na een tijdje kwam opa naast hem zitten. Het trapje kraakte.
"Druk daarbinnen," zei opa.
Idris knikte.
"Weet je," zei opa, "toen jouw mama geboren werd, was haar grote broer ook vijf. Dat is je oom Karim. Hij ging ook op de trap zitten. Op een trap als deze."
"Echt?"
"Echt. En weet je wat hij toen tegen mij zei? Hij zei: ik ben niet meer de kleinste, maar ik ben wel de eerste."
Idris dacht daarover na. De eerste. Dat klonk goed.
"Wil je me je kerstster laten zien?" vroeg opa. "Ik heb gehoord dat er echte glitters op zitten."
Kerstavond
Op kerstavond aten ze met het hele gezin aan de lange tafel. Er brandden kaarsen. Er was soep en er was een groot feestmaal en een taart met slagroom. Lina sliep in haar reiswiegje naast de tafel, met haar nieuwe konijntje.
Na het eten deden ze het grote licht uit. Alleen de kerstboom brandde nog.
Lina werd wakker. Ze begon niet te huilen. Ze keek. Naar de lichtjes. Naar de schaduwen op het plafond. Naar al die mensen die zachtjes praatten.
Idris knielde naast het wiegje.
"Lina," fluisterde hij. "Les drie. Dit is kerstavond. Dan is iedereen samen. En het is een beetje donker en een beetje licht tegelijk. En straks, als jij slaapt, vliegt de Kerstman over ons huis."
Lina keek hem aan.
En toen, voor de allereerste keer, gebeurde het. Haar mondje werd breed. Haar wangetjes werden bol. Haar oogjes werden twee streepjes.
Lina lachte.
De eerste
"Ze lacht!" riep Idris. "Mama! Papa! Lina lacht!"
Iedereen kwam kijken. Maar Lina lachte niet meer. Ze keek weer gewoon, zoals baby's kijken.
"Ik heb het niet gezien," zei tante Nour, met haar telefoon nog in de lucht.
"Ik ook niet," zei oma.
Mama legde haar hand op het hoofd van Idris. "Jij wel," zei ze. "Jij bent de eerste die ze ooit heeft zien lachen."
Idris keek naar opa. Opa knipoogde.
De eerste. Dat klonk goed.
Die nacht lag Idris in bed en dacht na over alles wat hij Lina nog moest leren. Hoe je een sneeuwpop maakt. Hoe je kerstkransjes in chocolademelk doopt. Hoe je heel stil moet zijn als je op kerstavond naar een belletje luistert.
Het was een lange lijst. Maar hij had tijd genoeg.
Hij was tenslotte haar grote broer.
Voor ouders
Een nieuwe baby rond de feestdagen is spannend voor een ouder broertje of zusje. Een eigen taak, zoals 'de baby de kerstboom laten zien', helpt een kind om zich groot en belangrijk te voelen. En een moment alleen met een volwassene, zoals op de trap met opa, kan wonderen doen.
Dit vind je misschien ook leuk
